Archief

Intizar | Johanna Schweizer

Alhamo

 

Intizar (tweede van rechts) en haar familie,  foto: Pim Evers | Lighthouse Studio

Hoewel op Facebook een ander geboortejaar staat, houdt Johanna het er op dat haar Kunstkameraad Intizar 18 jaar is. Aanvankelijk is het meisje uit Irak zwijgzaam in het atelier maar ook nieuwsgierig en duidelijk in wat ze wel en niet wil. Johanna: ‘Via gebarentaal, tekeningen, een woordenboek van de bibliotheek, YouTube filmpjes en de vertaalapp op de telefoon zijn we veel over elkaar te weten gekomen. Ik heb boeken gelezen en gegoogeld over Yezidi’s, de bevolkingsgroep waartoe Intizar behoort. Via Facebook laat Intizar zien dat ze waardering voor mij en mijn werk heeft. We hebben echt een band opgebouwd.’ Johanna vertelt aanvankelijke geen verwachtingen te hebben van het project Kunstkameraden. ‘Maar als ik er op terug kijk was het heel intensief, hartverwarmend en ook verrassend. Na enkele bijeenkomsten afwachtend te zijn, is Intizar begonnen met tekenen; prachtig en fantasievol, heel ontroerend!’
De twee hebben als eindwerkstuk een leporello gemaakt, een in harmonicavorm gevouwen boekje. Johanna vertelt: ‘Een leporello heeft de beslotenheid van een boekje met de mogelijkheid om op een tentoonstelling een langer verhaal te tonen. Intizar heeft alles zelf getekend en het stelt een reis door droomland voor. De lange weg onderaan de pagina’s vormen de bindende factor. De gehaakte kaft in vorm van granaatappelboompjes zijn van mijn hand. Deze boompjes zijn een thema uit de eerste tekeningen van Intizar.’
Het project Kunstkameraden is voor Johanna en Intizar afgelopen maar Johanna verwacht dat ze haar Kunstkameraadje nog zal zien. ‘Ik ga haar een keer bezoeken op haar nieuwe adres en ik wil haar graag nog van alles laten zien; de eindexamenexpositie van St. Joost, de paradijstuin van een vriendin, kringloopwinkels

Tirhas | Marc Mulders

_MG_8755_klein

‘Kunst laat je naar het leven kijken’, begint Marc. ‘Het geeft verdieping. Inzicht. Het vertelt iets over deze wereld.’ Ook Tirhas (16) en Marc hebben samen iets te vertellen. Dat doen ze met een gebrandschilderd glas-in-loodpaneel. ‘Glas-in-lood heeft een religieuze betekenis. Dat is wat Tirhas en mij verbindt: geloof.’ Het glas-in-lood van Tirhas en Marc toont een bloementafereel voor Maria. ‘Bloemen en religie zijn sterk met elkaar verweven. En het licht, dat vaak op prachtige wijze door glasschilderkunst heen schijnt, heeft natuurlijk ook een spirituele betekenis.’ Wanneer Tirhas in het atelier werkt, klinkt Eritrese muziek op de achtergrond. Klanken uit haar geboorteland. ‘Dat geeft haar rust. Ontroerend.’ Tirhas: ‘Het is mooi om hier te zijn, samen met Marc en Peggy [glazenier-kunstenares Peggy Hermans]. Ik leer veel en vind alles leuk om te doen.’ In de verkenfase heeft Tirhas met veel plezier geëxperimenteerd. Ze leerde allerlei technieken, zoals schilderen met emailverf op floatglas én het breken, zagen, snijden en slijpen van glas. ‘Hoe meer ze het doet, hoe meer ze durft en eigenwijzer ze wordt’, merkt Marc op. ‘Ik heb Tirhas kleurpotloden, prentenboeken en mandalaboeken gegeven, om verder mee te ontdekken. En we hebben gekleurde cirkels, mandala’s, op schalen geschilderd. Ook heeft Tirhas een glashanger van bloem en licht voor haarzelf gemaakt. Een kostbaar kleinood, als mooie herinnering.’

Ibrahim | Jos Thommassen

DSC_8457

Jos heeft zijn Kunstkameraad Sylvi uit een eerdere editie van Kunstkameraden te hulp geroepen om te tolken tussen hem en Ibrahim (14) uit Syrië. ‘Zijn Nederlands is nog minimaal en ik wil graag dat hij aan een werkstuk bezig is waar hij echt achter staat en wat hem plezier geeft.’ Jos heeft gemerkt dat het Ibrahim moeite kost om op tijd op de afspraken te verschijnen. ‘Hij woont met zijn oom in het azc en ze verslapen zich nogal eens op zaterdag. Maar binnenkort verhuizen de twee naar een woning en komen de ouders van Ibrahim naar Nederland. Dan zal het vast soepeler verlopen. Hij is sowieso al wat vrijer in de omgang geworden en maakt zelfs grapjes.’
Ibrahim wil schilderen maar eigenlijk is hij veel meer een tekenaar, vindt Jos. ‘Dus maken we een combinatie van schilderen en tekenen. Keuzes maken is moeilijk voor hem. Hij komt steeds met wijzigingen van ons plan omdat er dan weer iets nieuws in zijn hoofd opkomt. Ook vindt hij het lastig lang aan iets door te werken.’ De twee Kunstkameraden hebben daarom het plan opgevat om op een groot doek de tekenvaardigheden van Ibrahim te tonen. ‘Zo komen we tegemoet aan zijn wil om heel veel te laten zien. Een basketballer, een vissersboot met zes vissers en een heleboel vissen. Jos: ‘Zijn schetsen van de boot waren zo goed dat ik daar wel muziek in zag. Daarom zal de nadruk liggen op vissen, boot en water. Het oppervlakte van het water gaat over in een basketbalveld. Het is een hele klus maar de vissen geven de mogelijkheid goed te variëren tussen schilderen en tekenen.’

Dani | Leo Heerkens

DSC_9388

Lawaai in de laswerkplaats van Leo, maar rust in het hoofd van Dani (14). ‘Terwijl ik normaalgesproken superdruk ben. Ik vind het hier gewoon heel leuk.’ Leo en Dani begrijpen elkaar. ‘Ondanks de herrie van de lasapparatuur, slijptollen en plasmasnijders zijn wij hier ontspannen aan het werk’, vertelt Leo. Vanaf dag één is sprake van chemie tussen de twee. Volgens Dani omdat ze allebei van techniek, metaal en stoer gereedschap houden.
Na wat geëxperimenteer, met als resultaat een metalen hartje voor Dani’s moeder, begon Dani aan het grote werk: een hond van cortenstaal. ‘Mijn lievelingsdier. Ik heb thuis ook een hond, Ziva.’ Leo heeft nauwelijks invloed op het resultaat. De grove vorm ontstaat helemaal vanuit Dani zelf. ‘Spontaan ontwerpen is een gave’, weet Leo. ‘Dani is erg vlot in het bedenken en creëren van iets. Zo vlot dat ik weleens denk: wow, kon ik dat maar zo snel. De basis stond al binnen een dag.’
Lassen, snijden, slijpen, schuren en het hameren van metaal terwijl de vonken er vanaf vliegen. Dani draait er zijn hand niet voor om. Hij weet inmiddels precies wat je allemaal kan met staal, hoe je het moet buigen en ermee kunt spelen. Het ‘schetsen in de ruimte’ spreekt hem aan, omdat het niet meteen perfect hoeft te zijn. Dani: ‘Het is fijn om naast school zoiets leuks te mogen doen. Samen met Leo.’

Joëlla | Sigrid Calon

DSC_0361

Mensen ontmoeten elkaar met een reden… Of het wordt iets heel moois of het wordt een levensles. Zomaar een quote die Joëlla (17) aanspreekt. ‘Daarom gebruiken we ‘m in ons werk’, zegt Sigrid. ‘We maken een kunstenaarsboek over het leven van Joëlla. Een soort tijdsdocument, waarmee we vertellen wie Joëlla nu is. Wat maakt ze mee, wat zijn haar interesses, wie horen bij haar?’ Joëlla’s getatoeëerde polsen. Haar opa met een fantasiesnorretje en -bril. Een familieportret. Tickets van Bobbejaanland. Een paardenbloem. Facebookfoto’s. ‘Allerlei fragmenten uit Joëlla’s leven die we met behulp van een stencilprinter in beeld brengen’, vertelt Sigrid. ‘We maken er kleurrijke stencils of zeefdrukken van. We proberen zelfs Italiaanse pasta te printen, omdat Joëlla graag kookt en droomt van een eigen eettentje.’ Joëlla en Sigrid werken procesmatig, zonder van tevoren te bepalen ‘dít gaan we maken’. De weg ernaartoe is het allerbelangrijkst. Sigrid: ‘Spelenderwijs onderzoeken wat er ontstaat en
de lol van het creëren, daar draait het voor ons om. Joëlla heeft een open blik. Ze durft op een andere manier te denken en staat open voor dingen die niet voor de hand liggen.’ Joëlla: ‘Sigrid helpt me goed bij het bedenken van iets. Opa met dat gekke snorretje is mijn favoriet.
Echt supergrappig.’

Facebook